ORIGINS MEDIA · Nederlands

← ORIGINS MEDIA · Nederlands15. Okt. · 4 Min.

IGNAZ SEMMELWEIS · 2 · De Andere Kant van de Deur

IGNAZ SEMMELWEIS · 2 · De Andere Kant van de Deur15. Okt.4 Min.

Het Algemeen Ziekenhuis van Wenen was in achttienhonderdzesenveertig het grootste medische complex van Europa. Tientallen lage, witgekalkte paviljoens rond binnenplaatsen. Duizenden bedden. Een imperium van steen en lijden, bestuurd met de precisie van een kazerne. Semmelweis overschreed die drempel als assistent van de Eerste Verloskundige Kliniek, onder professor Johann Klein, in de overtuiging dat hij eindelijk in het hart van de medische vooruitgang was aangekomen. Wat hij aantrof, was een getal dat geen enkel handboek uit die tijd wist te verklaren: in zijn kliniek, bemand door artsen en studenten, stierven veel meer moeders aan kraamvrouwenkoorts dan in de Tweede Kliniek. Amper één binnenplaats verderop. Enkel verzorgd door vroedvrouwen.

Het verschil was geen gerucht in de wandelgangen. Het was een feit dat de patiëntes zelf beter kenden dan hun artsen. Er is bewijs van zwangere vrouwen die, bij aankomst in het Algemeen Ziekenhuis, smeekten om te worden toegewezen aan de zaal van de vroedvrouwen. Anderen verkozen het risico van een bevalling op straat boven het overschrijden van de verkeerde deur. Stel u dat detail eens voor: barende vrouwen die met ziekenhuiswachters onderhandelden om niet in de kliniek van de meest geschoolde artsen van Wenen te belanden. De angst had de naam van een deur, en de patiëntes kenden die beter dan de officiële wetenschap.

Semmelweis liet het niet rusten. Hij begon elke denkbare variabele te catalogiseren: de bevallingshouding, de ventilatie van de zalen, het dieet van de vrouwen, het klimaat, de volgorde van aankomst. Zelfs de priester die het laatste oliesel kwam toedienen, door in elke kliniek een andere gang. Hij noteerde, vergeleek, verwierp. Die nauwgezetheid die aan obsessie grensde, dat onvermogen om een halve verklaring te aanvaarden, was precies wat hem van zijn collega's onderscheidde. En het was precies datgene wat men hem, jaren later, niet meer zou kunnen afnemen. Dezelfde striktheid die hem briljant maakte, was ook wat hem later zou beletten ook maar één centimeter voor wie dan ook te wijken.

De heersende theorieën van die tijd hielden geen stand onder onderzoek. Men sprak van miasma's, schadelijke dampen die in de lucht van de zalen zweefden. Men sprak van een vermeende "melkkoorts", van onevenwichten in het lichaam van de moeders, van seizoensgebonden pech. Geen enkele verklaarde het wezenlijke. Waarom de zaal die werd verzorgd door mannen, opgeleid aan de meest prestigieuze universiteit van het keize