WK Ironman Hawaii: waarom Kona zo onvoorspelbaar is

Je ligt aan de leiding van het WK Ironman Hawaii en de finish is bijna in zicht. Dan weigert je lichaam dienst. Waarom is Kona zo onvoorspelbaar?

Gerrit Heijkoop, Jurgen van Teeffelen en sportarts en topcoach Guido Vroemen blikken terug op een dramatisch WK op Kona. Waarom zijn de tijden daar trager dan op de snelste Ironmans, ondanks het sterkste deelnemersveld?

Wat doet een swimskin als een wetsuit verboden is?

Waarom koos de wereldkampioen voor een gewone wegrenhelm?

En waar ligt de grens tussen hitte-uitputting en een hitteberoerte?

Guido vertelt hoe de Nederlandse profs hun race beleefden. Daarna volgen de lessen voor recreatieve triatleten: geduldig blijven, op tijd koelen en je pacing aanpassen aan het weer.

Vragen die in deze aflevering worden beantwoord: 1. Waarom is de Ironman Hawaii zo zwaar?

De Ironman Hawaii combineert de afstanden van een hele triatlon met extreme omstandigheden: rond de 30 graden, een hoge luchtvochtigheid en harde wind langs de kust. Volgens sportarts en coach Guido Vroemen gaan atleten vooral onderuit door uitputting. Het fietsparcours oogt vlak, maar gaat op en af, en de marathon loopt over heet asfalt door kaal lavalandschap. Een studie naar twintig jaar Ironman-uitslagen laat zien dat profs op Kona gemiddeld 9,56 uur nodig hadden, langzamer dan op de snelste parcoursen ter wereld.

2. Wat is het verschil tussen een wetsuit en een swimskin bij triatlon?

Een wetsuit is van rubber en geeft drijfvermogen. Een swimskin bevat geen rubber, dus je drijft er niet beter door. De stof is wel zo gemaakt dat het water er makkelijker langs stroomt. Profs dragen een swimskin wanneer het water te warm is voor een wetsuit, zoals op Hawaii. Volgens Guido Vroemen is het voordeel klein voor wie nog geen goede zwemmer is: dan levert techniektraining meer op. Wetenschappelijke studies naar het effect van swimskins vond Jurgen van Teeffelen nog niet.

3. Wat is het verschil tussen hitte-uitputting en een hitteberoerte bij sporters?

Bij hitte-uitputting raakt het lichaam uitgeput door een langdurig hoge temperatuur en verlies van vocht en zouten. De hersenen sturen de spieren slechter aan en je moet stoppen. Een hitteberoerte is volgens Guido Vroemen een volgende, gevaarlijkere stap, met een nog hogere lichaamstemperatuur. Langs het parcours is het verschil niet te zien, want daarvoor is een meting van de kerntemperatuur nodig. Verwardheid en wankelen zijn ook alarmsignalen voor een hitteberoerte. Wie in de hitte instort, heeft daarom alt