Seksueel geweld: hoe Carmita de regie terugpakte | S04E44

Volgens Carmita Junger bestaat er geen goede of foute manier om slachtoffer van seksueel geweld te zijn. Ze was 17 toen ze werd verkracht. Acht jaar lang vertelde ze niemand iets.

Steun Knoester & Kwint met een donatie via Petje Af

Ze leerde een masker dragen. Voor de buitenwereld lachte ze. Pas op haar 25e liep ze vast, met een depressie en later PTSS.

Daarom wordt ze boos als mensen onder artikelen over de zaak Ali B. schrijven dat een slachtoffer lachte of gewoon ging werken. Haalt een advocaat het seksuele verleden van een slachtoffer aan, dan voelt dat voor haar als victim blaming. Job vertelt eerlijk over een eigen zedenzaak.

Aangifte deed Carmita nooit. Na de recente uitspraak tegen een Utrechtse oud-student, zeven maanden onvoorwaardelijk voor twee verkrachtingen, had ze als slachtoffer misschien liever geen aangifte gedaan, zegt ze.

Je leert

waarom een lach niets zegt over wat een slachtoffer heeft meegemaaktwat je kunt zeggen als iemand je vertelt over seksueel geweldhoe Carmita de regie over haar eigen verhaal terugpaktewaarom ze nooit aangifte deed, en daar soms toch mee worstelt

Hoofdstukken

(00:00) Geen goede of foute manier om slachtoffer te zijn

(02:43) Zeventien, verliefd, en daarna een geheim

(10:45) Na acht jaar praten over seksueel geweld

(13:58) Hoe reageer je als iemand vertelt over seksueel geweld?